مصدومیت، حسرت چهارمین طلا را به دل سیفی گذاشت
پایان تلخ کاپیتان افسانهای
فائزه زمانی
خبرنگار
محسن محمدسیفی سالها نامش با افتخار، مدال و لحظههای فراموشنشدنی برای ورزش ایران گره خورده است. ستارهای که در اوج فشار و رقابت، بارها پرچم ایران را بالا برد و به یکی از ماندگارترین چهرههای تاریخ ووشو و ورزش ایران تبدیل شد. حالا اما محسن محمدسیفی، کاپیتان پرافتخار تیم ملی ووشوی ایران، به شکلی غیرمنتظره و تلخ تصمیم به خداحافظی از دنیای قهرمانی گرفته است؛ تصمیمی که ریشه در مصدومیتی شدید و قدیمی دارد. محمدسیفی که طی دو دهه حضور در تیم ملی، افتخارات کمنظیری را برای ورزش ایران به دست آورد، در جریان رقابتهای انتخابی تیم ملی برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا از ناحیه زانو دچار آسیبدیدگی شد؛ مصدومیتی که در نهایت او را مجبور کرد میان ادامه مسیر حرفهای و حفظ سلامتیاش، یکی را انتخاب کند. انتخابی دشوار برای ورزشکاری که تمام سالهای جوانی خود را صرف رسیدن به قلههای افتخار کرده بود. ستاره ووشوی ایران در کارنامه خود سه مدال طلای بازیهای آسیایی، یک نقره آسیایی، پنج طلای جهان، دو نقره جهان و یک طلای بازیهای کشورهای اسلامی را ثبت کرده است؛ عملکردی که او را به یکی از پرافتخارترین ورزشکاران تاریخ ووشوی ایران تبدیل کردهاست. با این حال، آنچه در ذهن محمدسیفی باقی مانده، رویای فتح چهارمین طلای بازیهای آسیایی بود؛ هدفی که میتوانست پایانی باشکوه بر دوران حرفهای او باشد اما هرگز محقق نشد. او در متنی احساسی که در صفحه شخصی خود منتشر کرد، از شرایط دشواری گفت که در ماههای اخیر پشت سر گذاشته بود. محمدسیفی تأکید کرد در آستانه ۳۷ سالگی، از نظر جسمی و ذهنی در بهترین شرایط دوران ورزشیاش قرار داشته و با وسواس و نظم فراوان برای حضور دوباره در میادین تمرین میکرده است. اما درست در زمانی که خود را آماده رسیدن به هدف بزرگش میدید، مصدومیتی ناگهانی همه چیز را تغییر داد. کاپیتان سابق تیم ملی ووشو در بخشی از صحبتهایش عنوان کرد که ادامه دادن برای او به معنای جنگیدن با سلامتیاش بوده و به همین دلیل ترجیح داده به جای فرسودگی بیشتر، از سالها تلاش و دستاوردهایش محافظت کند. او خداحافظیاش را نه از روی حسرت، بلکه تصمیمی برای احترام گذاشتن به تمام سالهایی دانست که با درد، فشار، اشک و مبارزه سپری کرده است.
متن خداحافظی محمدسیفی، بیش از هر چیز، روایت ورزشکاری بود که تا آخرین لحظه جنگید و هیچگاه تسلیم نشده است. او تأکید کرد که تا آخرین تمرین و آخرین نفس، بهترین نسخه خود را ارائه داده و حالا با آرامش از فصلی خارج میشود که تمام وجودش را در آن گذاشته است. خداحافظی محمدسیفی شاید از بیرون پایانی تلخ برای یک قهرمان باشد؛ قهرمانی که میتوانست با چهارمین طلای آسیایی، پروندهای کاملتر از همیشه برای خود بسازد.
اما آنچه در ذهن همه باقی خواهد ماند، فقط مدالها نیست؛ بلکه تصویر ورزشکاری است که سالها با تعصب، تلاش و روحیه جنگندگی برای نام ایران مبارزه کرد. برخی ستارهها آرام و بیحاشیه خاموش میشوند، اما نور درخشششان برای همیشه باقی میماند. محسن محمدسیفی هم بیتردید یکی از همان ستارههاست؛ قهرمانی که حتی پایان تلخ و ناخواستهاش هم چیزی از عظمت مسیر پرافتخارش کم نمیکند.