روایتی از یک استعداد پرحاشیه
نیمار، مسی نخواهد شد!
انتخاب یک استعداد رو به زوال، فشارهایی را نشان میدهد که حتی موفقترین مربی تاریخ لیگ قهرمانان نیز نمیتواند از آن فرار کند.
وقتی نیمار ۱۸ ساله بود، به عنوان بخشی از احیای تیم ملی پس از ناکامی در جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی، اولین بازی خود را برای برزیل انجام داد. در آن زمان، لیونل مسی ۲۳ ساله بود و برزیل به دنبال یک بازیکن مشابه مسی در تیم خودش میگشت و درست از آن زمان تاکنون نیمار همیشه سعی کرد از زیر سایه مسی فرار کند.
حتی خبر اینکه کارلو آنچلوتی نیمار را در تیم خود برای جام جهانی پیش رو قرار داده است، مانند یک تلاش ناامیدانه برای تکرار اتفاقی است که برای مسی در قطر رخ داد؛ یک رقص آخر، مدتها پس از اینکه بدن شروع به افول کرده بود. مسی در آن زمان ۳۵ ساله بود؛ نیمار حالا ۳۴ سال دارد. اما شباهتهای زیادی بین این دو مورد وجود ندارد.
از همان ابتدا این حس وجود داشت که برزیل به مسی مخصوص خود نیاز دارد و این فرهنگ وابستگی را ایجاد کرد که البته به هیچ کس کمکی نکرد. نیمار بازیکنی است که بعضیها را خوشحال و بعضی دیگر را ناامید میکند. یک نکته غمانگیز نادیده گرفته شده در داستان این بازیکن وجود دارد؛ یک استعداد بزرگ که هرگز واقعاً اجازه نداشت خودش باشد، که جوهرهاش هرگز با تصویرش مطابقت
نداشت.
پس از شکست برزیل در یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۸ مقابل بلژیک، نیمار در پارکینگ ورزشگاه در کازان، تنها در کنار اتوبوس تیم ایستاد، در مقابل یک صفحه نمایش بزرگ LED به صورت شبح دیده میشد، سرش به زیر انداخته بود، شانههایش زیر سنگینی انتظارات خم شده بود. او فقط ۲۶ سال داشت، اما حتی در آن زمان به نظر میرسید بهترین شانس او برای بردن جام جهانی از دست رفته است.
تقصیر او نبود که برزیل باخت و با این حال حضور او بود که نقص تاکتیکی را ایجاد کرد که روبرتو مارتینز از آن بهره برد و روملو لوکاکو را به جناح راست برد تا هر بار که بلژیک توپ را تصاحب میکرد، بتوانند به جناح چپ ضعیف برزیل ضربه بزنند. هماهنگی با نیمار نیاز به تغییراتی در خط میانی داشت، اما برزیل رودریگو دی پائول خود را نداشت و برزیل نامتعادل این بازی را باخت.
از قربانی تا متهم
ماجرای چالشهای نیمار با مدافعان، ریشهای قدیمی در فوتبال دارد؛ داستانی که از کوپا آمریکا ۲۰۱۱ آغاز و سالها به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات دنیای فوتبال تبدیل شد.
نیمار که با درخشش در سانتوس و قهرمانی در کوپا لیبرتادورس به اوج شهرت رسیده بود، با انتظارات بالا وارد این تورنمنت شد، اما برخوردهای فیزیکی شدید از سوی مدافعانی مثل روبرتو روزالس و داریو ورون، چهرهای متفاوت از این ستاره برزیلی به نمایش گذاشت.
از همان زمان، یک روایت شکل گرفت؛ نیمار در برابر بازی خشن رقبا، واکنشهای اغراقآمیز نشان میدهد. این مسأله باعث شد نوعی «جنگ روانی» در زمین شکل بگیرد؛ مدافعان با شدت بیشتری او را هدف قرار میدادند و در مقابل، نیمار نیز با پیشبینی برخوردها، به اغراق و شبیهسازی روی میآورد. این چرخه، در طول دهه ۲۰۱۰ به یکی از خستهکنندهترین تقابلهای فردی فوتبال تبدیل شد.
اوج این ماجرا در جام جهانی ۲۰۱۴ رقم خورد؛ جایی که برزیل مقابل کلمبیا به پیروزی رسید، اما نیمار پس از برخورد شدید با خوان کامیلو سونیگا دچار شکستگی مهره شد و ادامه مسابقات را از دست داد.
این اتفاق شوک بزرگی به برزیل وارد کرد. فضای کشور بهطور محسوسی تحت تأثیر قرار گرفت و غیبت ستاره اصلی تیم، به یک بحران ملی تبدیل شد. حتی داوید لوئیز با در دست گرفتن پیراهن نیمار در مراسم پیش از بازی، نمادی از این شوک را به نمایش گذاشت.
در نهایت، برزیل بدون نیمار در نیمهنهایی مقابل آلمان قرار گرفت و یکی از تلخترین شکستهای تاریخ خود را تجربه کرد؛ باخت سنگین ۷ گل که بهنوعی نشان داد وابستگی احساسی و فنی به نیمار تا چه اندازه بالا بوده است.
داستان نیمار، ترکیبی از استعداد بینظیر، خشونت رقبا و واکنشهای جنجالی خودش است؛ روایتی که هنوز هم در فوتبال مدرن ادامه دارد.