در حافظه موقت ذخیره شد...
یک انصراف دیگر و تداوم چالش ادامهدار آمادهسازی یوزها
به یک حریف تدارکاتی معمولی نیازمندیم!
اردوی ترکیه قرار بود به سکوی نهایی هماهنگی تاکتیکی شاگردان امیر قلعهنویی تبدیل شود، اما حالا به صحنهای از لغو پیاپی دیدارهای تدارکاتی تبدیل شده است؛ اتفاقی که نهتنها روند آمادهسازی فنی تیم ملی را مختل کرده، بلکه نگرانیهای زیادی را در میان افکار عمومی و هواداران فوتبال ایران ایجاد کرده است.
سریال انصرافها، از تیمهای ملی
تا باشگاههای محلی
چالش بازیهای دوستانه تیم ملی حالا ابعادی فراتر از یک مشکل مقطعی پیدا کرده است. تازهترین ضربه به برنامههای کادرفنی زمانی وارد شد که دیدار تدارکاتی برابر یک تیم باشگاهی محلی در آنتالیا، که قرار بود عصر شنبه برگزار شود، بهطور ناگهانی لغو شد؛ مسابقهای که حتی در سطحی حداقلی نیز میتوانست برای حفظ شرایط مسابقهای بازیکنان مفید باشد.
این اتفاق در ادامه زنجیرهای از انصرافهای غیرمنتظره رخ داده است؛ زنجیرهای که ابتدا با کنارهگیری ناگهانی مقدونیه شمالی و آنگولا آغاز شد. پیش از آن نیز دیدار برنامهریزیشده برابر پورتوریکو در آمریکا که قرار بود بهعنوان بخشی از مسیر آمادهسازی تیم ملی برگزار شود، تنها با ارسال یک نامه رسمی لغو شد.
با این حال، مهمترین و سنگینترین ناکامی فدراسیون فوتبال ایران در حوزه بازیهای تدارکاتی، ناکامی در نهاییکردن دیدار با تیمهای بزرگ اروپایی بود. مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، پیشتر از مذاکرات جدی با اسپانیا و پرتغال خبر داده بود؛ دو حریف مطرح که میتوانستند آزمونی واقعی برای سنجش توان فنی تیم ملی باشند. اما در نهایت اسپانیا از انجام بازی انصراف داد و مذاکرات با پرتغال نیز هیچگاه به نتیجه نهایی نرسید.
ابهام در قراردادها و نبود ضمانت اجرایی
در میان این سلسله ناکامیها، پرسشی جدی و مهم مطرح شده است؛ اینکه آیا فدراسیون فوتبال ایران در قراردادهای خود با فدراسیونها یا شرکتهای هماهنگکننده بازیهای دوستانه، بندهای مشخصی برای پرداخت غرامت در صورت انصراف طرف مقابل در نظر گرفته است یا خیر؟
تکرار مداوم لغو مسابقات، آن هم در فاصله کوتاه تا جام جهانی، این شائبه را تقویت کرده که یا توافقات انجامشده از استحکام حقوقی کافی برخوردار نبودهاند یا ضمانت اجرایی لازم برای جلوگیری از انصراف ناگهانی تیمها در آنها لحاظ نشده است. موضوعی که میتواند یکی از مهمترین نقاط ضعف مدیریتی در روند آمادهسازی تیم ملی تلقی شود.
دشت خالی آنتالیا و بازگشت
به بازیهای درونتیمی
در چنین شرایطی، امیر قلعهنویی و کادرفنی تیم ملی حالا به دو دیدار برابر تیمهای آفریقایی گامبیا و مالی امید بستهاند. طبق برنامه فعلی، ایران باید روز ۸خرداد برابر گامبیا قرار گیرد و سپس در ۱۴خرداد بهمصاف مالی برود.
هرچند این دو تیم از نظر سبک بازی، فوتبال فیزیکی و پرفشاری ارائه میکنند و میتوانند تا حدی بازیکنان ایران را در معرض رقابتهای سخت قرار دهند، اما جایگاه نهچندان بالای آنها در ردهبندی فیفا سبب شده بسیاری این مسابقات را معیار دقیقی برای سنجش آمادگی واقعی تیم ملی ندانند. افزون بر آن، تجربه لغوهای اخیر باعث شده نگرانیها نسبت به احتمال منتفی شدن این دو بازی نیز افزایش یابد.
ابعاد این چالش زمانی بیشتر آشکار میشود که به روزهای پیش از اعزام تیم ملی به ترکیه بازگردیم؛ جایی که ملیپوشان در تهران ناچار شدند برای حفظ شرایط مسابقهای، در قالب دو تیم «سفید» و «قرمز» مقابل یکدیگر قرار گیرند و بازی درونتیمی برگزار کنند. رخدادی که برای تیمی در آستانه حضور در جام جهانی، غیرمنتظره و تا حدی نگرانکننده بهشمار میرود.
این رویکرد سنتی هرچند نشاندهنده تلاش کادرفنی برای جلوگیری از افت آمادگی بازیکنان است، اما در عین حال عمق مشکلات تدارکاتی فوتبال ایران را نیز بهوضوح نمایان میکند.
گروه دشوار ایران و آزمونی بزرگ
در جام جهانی
تیم ملی ایران در گروهG جام جهانی ۲۰۲۶ باید بهترتیب برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر قرار گیرد؛ گروهی دشوار که عبور از آن نیازمند بالاترین سطح آمادگی فنی، ذهنی و بدنی است.
تقابل با بلژیک، تیمی مملو از ستارههای فوتبال اروپا و همچنین مصر منسجم تحت هدایت حسام حسن و با حضور محمد صلاح، بدون تردید یکی از سختترین چالشهای سالهای اخیر فوتبال ایران خواهد بود. حتی دیدار با نیوزیلند نیز با توجه به شرایط ویژه جام جهانی و حساسیت امتیازگیری در بازی نخست، مسابقهای آسان تلقی نمیشود.
با وجود تمام این دشواریها، تیم ملی ایران تلاش میکند در یکی از پیچیدهترین و پرچالشترین مقاطع تاریخ فوتبال خود، با حفظ انسجام و روحیه جنگندگی وارد میدان شود؛ حضوری که فراتر از مسائل فنی به آزمونی برای مدیریت، برنامهریزی و توان عبور از بحران در فوتبال ایران تبدیل شده است.