درسهای یک مربی بزرگ
مجید سلطانی
خبرنگار
پپ گواردیولا بعد از بازه زمانی 10 ساله و بسیار درخشان، منچسترسیتی را ترک کرد.
او در این 10 سال 14 جام معتبر و 6 جام فرعی به سیتی هدیه داد که جام لیگ قهرمانان اروپا هم در میان آنها دیده میشد. گواردیولا توانست سیتی را از زیر سایه سنگین همشهری سرخپوش (یونایتد) خارج کند.
خروج او از سیتی دقیقاً به همان شکل بود که پیشتر در بارسلونا و بایرن مونیخ دیدیم؛ مردی که توانست شکل تازهای از فوتبال ارائه کند، شیوه فوتبال تیمها را تغییر دهد و به زیبایی این رشته کمک فراوانی کرد. این چند جمله اما نمیتواند گواردیولا را به طور کامل تعریف کند.
سرمربی اسپانیایی از بارسلونا رفت بیآنکه بخواهد لشکرکشی کند و تمام ستارهها را با قصد تخریب کامل از تیم سابق به تیم جدید ببرد.
او به تیم جدید رفت و با آدمهای همان تیم، قهرمانیها و افتخارات جدید را ساخت. او بارسلونا را تخریب نکرد چون معتقد بود ادامه موفقیتهای بارسلونا، تیغ به اعتبار او نمیکشد. این خاصیت مربی بزرگ است. پپ با این تفکر، کوچک نشد. بالاتر نشست و بزرگتر شد؛ آنقدر بزرگ که حالا همه میگویند او بزرگترین در تاریخ مربیگری است.
از بایرن هم رفت بیآنکه در اصل قصه، تغییری ایجاد شود. گواردیولا با آن دسته از مربیان داخلی ما که بعد از رفتنشان از یک تیم، ویرانهای از آن تیم باقی میگذارند تا درصد موفقیت تیم بعد از جداییشان را به زیر صفر برسانند، فاصلهای کهکشانی دارد. گواردیولا معتقد است موفقیت «ساختنی» است در حالی که برخی مربیان رزومهدار ما بر این باورند که موفقیت، «خریدنی» است.
فوتبالی که در ساعات انتهایی شب پخش میشود، فقط برای گذران زمان آزاد و فراغت نیست؛ درسهای فراوانی دارد که کاش بخواهیم و بیاموزیم.