چه کسانی جانشین مربیان خارجی تیم ملی میشوند؟
معمای دو صندلی خالی
محسن ذاکری
خبرنگار
تیم ملی فوتبال ایران در شرایطی خود را برای حضور در جام جهانی آماده میکند که یکی از مهمترین دغدغههای این روزهای کادر مدیریتی و فنی، در کنار مسائل تاکتیکی و برنامههای آمادهسازی، تکمیل نیمکت فنی و تعیین ترکیب نهایی مربیان همراه تیم است.
جدایی متوالی دو عضو خارجی کادرفنی، حالا پرسشهای فراوانی را درباره آینده نیمکت تیم ملی بهوجود آورده و این نگرانی را افزایش داده که آیا ایران با کاملترین ظرفیت ممکن راهی مهمترین تورنمنت فوتبال جهان خواهد شد یا خیر.
ابتدا مانیکونه و بهتازگی نیز گالیاری از کادرفنی تیم ملی جدا شدند تا عملاً بخشی از ساختار طراحی شده پیرامون تیم ملی دچار تغییر شود. این اتفاق در شرایطی رخ داده که تا آغاز جام جهانی زمان چندان زیادی باقی نمانده و هرگونه تعلل در تصمیمگیری میتواند برنامههای آمادهسازی تیم ملی را تحت تأثیر قرار دهد. در فوتبال روز دنیا، موفقیت در آوردگاههایی چون جام جهانی تنها به کیفیت بازیکنان وابسته نیست و داشتن یک کادرفنی کامل، متخصص و هماهنگ، بخش مهمی از مسیر موفقیت را شکل میدهد.
در حال حاضر، امیر قلعهنویی در کنار آندرانیک تیموریان، رحمان رضایی، سعید الهویی و اصغر قربانعلیپور بهعنوان مربی بدنساز، هدایت امور فنی تیم ملی را برعهده دارد.
هومن افاضلی نیز در سالهای اخیر همواره بهعنوان یکی از نیروهای نزدیک به کادرفنی، چه در نقش آنالیزور و چه در قالب دستیار، نقش مهمی در امور تاکتیکی ایفا کرده است. با این حال، بسیاری از کارشناسان بر این باورند که کادرفنی نیازمند نیروهای بیشتر است.
موضوع زمانی پیچیدهتر میشود که شایعاتی درباره احتمال دشواری در روند صدور ویزا برای برخی اعضای کادر فنی نیز مطرح شده است. هرچند هنوز هیچ موضع رسمی درباره این مسأله وجود ندارد، اما مطرح شدن چنین احتمالی حساسیت شرایط را دوچندان کرده است. اگر حتی یک یا دو عضو کادرفنی درگیر محدودیتهای احتمالی شوند، تیم ملی ممکن است با نیمکتی ناقص در جام جهانی حاضر شود، مسألهای که در رقابتهای فشرده و سطح بالای جهانی میتواند تبعات فنی قابل توجهی داشته باشد.
در چنین شرایطی، طبیعی است که نگاهها به سمت گزینههای داخلی معطوف شود. امیر قلعهنویی میتواند به سراغ برخی دستیاران قدیمی خود برود یا از میان مربیان باتجربه حاضر در لیگ برتر، افرادی را برای همکاری برگزیند. فوتبال ایران کمبود نامهای شناخته شده و باتجربه ندارد و مربیانی وجود دارند که سالها در سطح اول فوتبال کشور فعالیت کردهاند و حتی تجربه حضور در میادین بینالمللی را نیز در کارنامه دارند.
البته تقویت کادرفنی به معنای نادیده گرفتن ظرفیت اعضای فعلی نیست. آندرانیک تیموریان و رحمان رضایی از تجربه ملی برخوردارند و سعید الهویی نیز در سالهای اخیر نقش مهمی در مباحث فنی و آنالیز داشته است. اما واقعیت آن است که حضور یک یا دو چهره باتجربه دیگر، بویژه افرادی که از شخصیت کاریزماتیک و تجربه مسابقات بزرگ بهرهمند باشند، میتواند در مدیریت لحظات حساس مسابقات، تصمیمگیری کنار زمین و حتی ایجاد آرامش روانی در تیم تأثیرگذار باشد.
آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، عامل زمان است. فرایند انتخاب مربیان جدید، هماهنگیهای اداری و بویژه اقدام برای دریافت ویزا، نیازمند سرعت عمل و برنامهریزی دقیق است.
هرگونه تأخیر در این مسیر، میتواند فرصتهای مهم را از تیم ملی بگیرد. به همین دلیل انتظار میرود فدراسیون فوتبال و شخص قلعهنویی در سریعترین زمان ممکن درباره ترمیم نیمکت تیم ملی تصمیمگیری کنند تا ایران با حداکثر آمادگی و کمترین دغدغه راهی جام جهانی شود.