جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا نه تنها در تاکتیک و امتیازدهی، بلکه در قوانین انضباطی نیز راهگشا بود. یکی از کلیدیترین تغییرات فیفا در این دوره، قانون «پاک شدن کارتهای زرد» پس از پایان مرحله گروهی بود؛ تصمیمی که با هدف محافظت از کیفیت مسابقات و جلوگیری از غیبت ستارگان بزرگ در مراحل حساس اتخاذ شد. پیش از این، انباشت کارتهای زرد در طول تورنمنت میتوانست باعث محرومیت بازیکن در مراحل حذفی شود اما در جام ۹۴، فیفا مقرر کرد که تمامی اخطارهای دریافتشده در سه بازی مرحله گروهی، در آستانه مرحله یکهشتم نهایی بخشیده میشوند. این «لوح سفید» به بازیکنانی که با یک کارت زرد در آستانه محرومیت بودند، اجازه داد تا بدون ترس از غیبت در بازیهای سرنوشتساز، با تمام توان و جسارت لازم در مراحل حذفی به میدان بروند.
این قانون در واقع واکنشی بود به انتقادات افرادی که معتقد بودند محرومیت ستارهها به دلیل خطاهای کوچک مرحله مقدماتی، از جذابیت بصری و فنی فینال و نیمهنهایی میکاهد. با این جراحی قانونی، فیفا تضمین کرد که قدرتهای برتر فوتبال، با تمام «اسلحههای سنگین» خود در نبردهای حذفی حاضر شوند و ریسک از دست رفتن نوابغی چون روبرتو باجو یا روماریو به دلایل انضباطی ساده، به حداقل برسد.
