بازنده قابل احترام و فلسفه رو به افول سیمئونه
شب تلخ لندن، آغاز انقلاب در اتلتیکو؟
در یک دهه اخیر اتلتیکومادرید هیچ وقت تا به این اندازه به تکرار دستاورد تاریخی حضور در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سالهای ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶ نزدیک نشده بود اما برخورد با صخره سخت آرسنال در مرحله نیمهنهایی، فصل
2026-2025 روخی بلانکوس را تبدیل به یک ناکامی مطلق کرد. عدم حضور در کورس قهرمانی لالیگا، میتوانست با یک دستاورد بزرگ در لیگ قهرمانان اروپا به علاوه قهرمانی در کوپا دل ری پس از چند فصل ناکامی پاک شود اما ابتدا شکست مقابل سوسیداد در فینال کوپا دل ری رؤیای قهرمانی داخلی را بر باد داد و پس از آن نمایش بیرمق در خانه آرسنال، مانع از صعود به فینال برای سومین بار در دوران حضور دیگو سیمئونه شد. با این حال هواداران اتلتیکو که کیلومترها تا لندن برای یک پیروزی تاریخی سفر کرده بودند، با تشویق تیم پس از شکست در خانه حریف، نمایش قابل احترام در این فصل لیگ قهرمانان اروپا را ستودند.
بیتردید آنچه اتلتیکومادرید در این فصل لیگ قهرمانان اروپا با حذف کردن بارسلونا و تقابل شانه به شانه تا لحظه پایانی با آرسنال به نمایش گذاشت، عملکردی قابل احترام بود. اتلتیکو از لحاظ مالی و قدرت بازیکنان، قابل مقایسه با تیمی نیست که در نیمه دوم دهه ۲۰۱۰ تبدیل به یک قدرت تازه در فوتبال اروپا شده بود و ترکیب این تیم را نمیتوان با سایر مدعیان حاضر در لیگ قهرمانان اروپا مقایسه کرد اما کارشناسان فوتبال نیز در بازی برگشت، انتظار یک رویکرد جسورانهتر از سیمئونه را داشتند. اتلتیکو در نیمه دوم به گل نیاز داشت اما تعویض همزمان آنتوان گریزمان و خولیان آلوارز، عملاً زهر خط حمله اتلتیکو در ۲۵ دقیقه پایانی بازی را گرفت؛ خط حملهای که در بازی رفت و دقایق ابتدایی نیمه دوم بازی برگشت نشان داده بود که توان ایجاد فشار روی دروازه آرسنال را دارد.
البته که پس از بازی گزارش شد که آلوارز به دلیل مصدومیت تعویض شده اما گریزمان میتوانست در آخرین بازی اروپایی خود، نقش بیشتری در دقایق پایانی ایفا کند. تا پیش از گل بوکایو ساکا، مدل بازی سیمئونه که در اکثر دقایق بازی به درستی اجرا شد قابل درک بود اما در دقایق پایانی نیمه دوم که ال چولو چیزی برای از دست دادن نداشت، میتوانستیم شاهد سبک متفاوتی از فوتبال باشیم. هرچند که باز کردن دروازه بهترین خط دفاعی این فصل لیگ قهرمانان و لیگ برتر انگلیس، برای بهترین خطوط حمله فوتبال اروپا نیز کار سختی بوده و تضمینی نیست که اگر اتلتیکو روی به فوتبال بیپروا میآورد، میتوانست نتیجه را تغییر دهد. با این حال سیمئونه، چیزی برای از دست دادن نداشت و انگار که یک حذف قابل احترام به عنوان بازنده سربلند را به ریسک تجربه یک شکست تلخ و قاطع ترجیح داده بود. سیمئونه که اخیراً از ۱۰۰۰ بازی به عنوان سرمربی در دوران حرفهای خود عبور کرده، چندین بار با انقلاب در ترکیب اتلتیکو، این تیم را در جمع مدعیان لیگ و اروپا زنده نگه داشته است اما شاید این بازی، پایانی بر فلسفهای از بازی باشد که مرد آرژانتینی سعی داشته در سالهای اخیر از آن فاصله بگیرد و این شب تلخ در لندن، میتواند میخ آخر بر تابوت فلسفه دفاعی سیمئونه باشد.