سقوط آزاد ستارههایی که گواردیولا عاشقشان بود
از چمن آلیانز آرهنا تا فوتبال محلات
پپ گواردیولا در دوران سهساله حضورش در بایرن مونیخ (۲۰۱6-۲۰۱3)، همواره با واژههایی اغراقآمیز چون «فوقالعاده و درخشان» از استعدادهای جوان باشگاه تمجید میکرد. او در این مدت به ۲۰ بازیکن جوان فرصت داد تا در تمرینات یا مسابقات تیم اصلی خودنمایی کنند اما امروز که به عقب مینگریم، واقعیت عریان با آن تمجیدهای پرزرق وبرق فرسنگها فاصله دارد. از آن جمع ۲۰ نفره، حتی یک نفر هم نتوانست جایگاهی ثابت در ترکیب رکورددار قهرمانی آلمان پیدا کند. سرنوشت آنها اکنون در لیگهای آماتور، دستههای پایینتر و یا حتی در دنیای خارج از فوتبال رقم میخورد.
۱. لوکاس شول؛ در سایه سنگین نام پدر
لوکاس شول فرزند مهمت شول، اسطوره بایرن، نماد بارز استعدادهایی است که زودتر از موعد به خورشید نزدیک شدند و سوختند. گواردیولا بارها به او هشدار داده بود: «لوکاس، تو از نظر فنی همه چیز داری، اما باید ذهنیتت را تغییر دهی.» لوکاس که در آن زمان ۱۷ ساله بود، اعتراف میکند که هرگز منظور پپ را نفهمید. او که قرار بود جانشین پدر شود، پس از ناکامی در بایرن، در لیگهای منطقهای آلمان سرگردان شد و اکنون در لیگ دسته سوم اتریش برای واکر اینسبروک توپ میزند.
۲. سینان کورت؛ هلیکوپترسواری به جای درخشش
شاید عجیبترین پرونده مربوط به سینان کورت باشد. بایرن برای جذب این نوجوان ۱.۱ میلیون یورو به گلادباخ پرداخت کرد؛ اما کورت به جای تمرکز بر مستطیل سبز، با حواشیاش خبرساز شد. ماجرای اجاره هلیکوپتر برای یک سفر تفریحی کوتاه در فرانسه، نقطه پایان صبر مدیران بایرن بود. او که زمانی قرار بود ستاره آینده فوتبال آلمان باشد، پس از دورههای طولانی خانهنشینی، سرانجام به لیگهای محلی و باشگاهی در سطح «بزیرکسلیگا» (دسته هفتم و هشتم) سقوط کرد.
۳. جانلوکا گائودینو؛ شروعی درخشان و افولی تدریجی
در میان تمام جوانان، گائودینو امیدوارکنندهترین شروع را داشت. او در ۱۷ سالگی در ترکیب اصلی بایرن مقابل ولفسبورگ درخشید و تمجید بیسابقه پپ را برانگیخت. اما این جرقه خیلی زود خاموش شد. پس از تبعید به تیم دوم و اعتراضات پدرش (موریتزیو گائودینو)، او مسیر جدایی را در پیش گرفت. گائودینو پس از چرخیدن در لیگهای سوئیس و ایتالیا، اکنون در ۳۰ سالگی در باشگاه آلمانیاآخن در دستههای پایین آلمان دستوپا میزند.
۴. کسانی که کفشها را آویختند
برخی از این استعدادها چنان از دنیای حرفهای سرخورده شدند که در جوانی فوتبال را بوسیده و کنار گذاشتند.
الیور مارکوتز: اولین گلزن دوران گواردیولا در بازیهای دوستانه، در ۲۶ سالگی بازنشسته شد تا وارد دنیای سرمایهگذاری و امور مالی شود. او معتقد بود ادامه فوتبال وقتی به سطح اول نمیرسی، بیمعناست.
ولادیمیر رانکوویچ: پس از سالها سرگردانی در لیگهای دسته دوم و سوم، سرانجام در سال ۲۰۲۴ و در حالی که در لیگهای محلی مونیخ بازی میکرد، رسماً از فوتبال کنارهگیری کرد.
۵. بازماندگان: وقتی خروج از مونیخ راه نجات بود
تنها تعداد انگشتشماری از این لیست توانستند به ثباتی نسبی در سطح اول فوتبال برسند، اما نه در بایرن.
مارکو فریدل: او که با حمایت صمیمانه داوید آلابا وارد تیم اصلی شد، پس از قرضی رفتن به وردربرمن، هویت خود را پیدا کرد و اکنون کاپیتان این تیم در بوندسلیگا است.
نیکلاس دورش: او نیز مسیر مشابهی را طی کرد. پس از درخشش در تیمهای ملی پایه و هایدنهایم، راهی بلژیک شد و اکنون دوباره در بوندسلیگا برای هایدنهایم بازی میکند.
جولیان گرین: جوانترین زننده گل تاریخ آمریکا در جام جهانی، اگرچه در بایرن نماند، اما سالهاست که در گروترفورث مهرهای کلیدی محسوب میشود.
شکاف عمیق میان آکادمی و تیم اصلی
بررسی لیست ۲۰ نفره گواردیولا نشان میدهد که گذار از آکادمی به تیم اصلی در باشگاهی به بزرگی بایرن مونیخ، بیش از آنکه به تکنیک وابسته باشد، به ظرفیتهای ذهنی و روانی بازیکنان مرتبط است. پپ اگرچه در شناسایی استعدادهای فنی استاد بود، اما اتمسفر فوق رقابتی بایرن مجالی برای آزمون و خطا باقی نمیگذاشت.
امروز، بسیاری از آنهایی که پپ «اعجوبه» خطابشان میکرد، در ورزشگاههای کوچک روستایی بازی میکنند یا به کلی فوتبال را فراموش کردهاند. این گزارش یادآوری تلخی است بر این واقعیت که در فوتبال حرفهای، استعداد تنها نیمی از مسیر است، نیمی دیگر، در ذهن و شخصیت بازیکنانی نهفته است که نتوانستند سنگینی پیراهن بایرن را تحمل کنند.