آیا گریلیش همچنان خودش را بازیکنی بزرگ میداند؟
داستان یک سقوط
ایلیا بهزاد اول
خبرنگار
جک گریلیش کاپیتان همهکاره سابق استونویلا و بازیکنی که با منچسترسیتی به سهگانه فوتبال اروپا رسید، پس از مدتها سکوت خبری به تیتر رسانهها تبدیل شده، اما این بار نه به خاطر درخشش در زمین، بلکه بهدلیل سبک زندگی خارج از فوتبال. سالهایی نهچندان دور، رسانههایی مانند «مارکا» درباره احتمال انتقال او به سانتیاگوبرنابئو یا نوکمپ گمانهزنی میکردند، اما حالا همان نشریه از او بهعنوان «بازیکن از دست رفته پپ گواردیولا» یاد میکند. انتشار تصاویر اخیر از گریلیش در یک میخانه در منچستر، با میزهایی پر از بطریهای خالی و حالتی نامتعادل، بار دیگر بحثها درباره عادتهای او را داغ کرد. این تصاویر تنها چند ماه پس از مصدومیتی منتشر شد که فصل او را به پایان رسانده بود. برای بسیاری، این صحنهها تکراری است؛ نمونهای دیگر از بازیکنی بااستعداد که بهنظر میرسد اولویتهایش را گم کرده است. مانند چهرههای چون دله علی یا قبلتر از آن، پل گاسکویین.
با این حال، چهره دیگری از گریلیش نیز وجود دارد؛ چهرهای که باعث شده هنوز محبوبیتش را تا حد زیادی حفظ کند. حضور او در کنار ورزشکاران پارالمپیک و برخورد صمیمیاش با آنها، نشان داد که او شخصیتی مهربان و قابلاحترام دارد. خودش هم اشاره کرده که بهدلیل شرایط خواهرش که دچار فلج مغزی است، ارتباط عاطفی عمیقی با این موضوع دارد. همین ویژگیهای انسانی باعث میشود بسیاری از هواداران، رفتارهای خارج از زمین او را راحتتر نادیده بگیرند. اما واقعیت این است که این مسأله تنها به تصویر عمومی ختم نمیشود؛ بلکه مستقیماً به آینده حرفهای او آسیب میزند. وقتی پپ گواردیولا تصمیم گرفت گریلیش را از منچسترسیتی کنار بگذارد و بهصورت قرضی راهی اورتون کند، تصمیمش بیارتباط با سبک زندگی او نبود. خود گریلیش هم اعتراف کرده که در برخی مقاطع «به خودش کمک نکرده» و انتخابهای درستی نداشته است.
این موضوع وقتی جدیتر میشود که به شرایط فعلی او نگاه کنیم. بازیکنی که زمانی گرانترین خرید فوتبال انگلیس بود، حالا در ۳۰ سالگی نهتنها جایگاهی در تیم ملی ندارد، بلکه آیندهاش در سطح اول فوتبال اروپا نیز مبهم است. حضور قرضی در اورتون اگرچه تا پیش از مصدومیت امیدوارکننده بود، اما فاصله زیادی با رقابت برای قهرمانی در لیگ برتر یا لیگ قهرمانان دارد. مقایسه شرایط او با وین رونی در سالهای پایانی حضورش در منچستریونایتد، نکات قابلتوجهی را نشان میدهد. رونی نیز در مقطعی با مشکلات مشابهی مواجه بود، اما با تغییر نگرش و کمک اطرافیانش توانست مسیرش را اصلاح کند. گفته میشود دیوید مویس سرمربی وقت منچستریونایتد و سرمربی فعلی گریلیش در اورتون، در آن زمان با یک سؤال ساده اما مهم، رونی را به فکر فرو برد: «آیا هنوز خودت را بازیکن بزرگی میدانی؟» پرسشی که شاید امروز باید از گریلیش هم پرسیده شود.
مسأله اصلی درباره گریلیش نه یک عکس یا یک شب خاص، بلکه یک الگوی تکرارشونده است. اگر او همچنان خود را در سطح بالای فوتبال میبیند، باید نشان دهد که آماده تغییر است. در غیر این صورت، حتی اگر فرصت دوبارهای در منچسترسیتی یا تیمی بزرگ دیگر بهدست آورد، تردیدها درباره تعهد و حرفهایگریاش باقی خواهد ماند. بیتردید همچنان از نظر فنی بازیکنی باکیفیت است و هنوز برای بازگشت دیر نشده، اما زمان بهسرعت در حال گذر است. شاید موفقیتهای احتمالی منچسترسیتی در این فصل، بیش از هر چیز دیگری به او یادآوری کند که چه چیزی را از دست داده و برای بازگشت به آن، چه تغییراتی لازم است.