تمام همدورهایهایم از قایقرانی کنار رفتهاند
آقامیرزایی: باید در ناگویا بهتر از هانگژو نتیجه بگیریم
در روزهایی که قایقرانی ایران با بحرانهای پیدرپی؛ از جنگ تحمیلی و لغو اعزامها گرفته تا جدایی سرمربی خارجی، دستوپنجه نرم میکند، علی آقامیرزایی بهعنوان یکی از آخرین امیدهای تیم ملی آبهای آرام، از تمرین در شرایط نامطمئن و آیندهای میگوید که بیش از هر زمان دیگری به تصمیمات فدراسیون گره خورده است.
با رفتن سرمربی خارجی تیم، اخیراً تمریناتتان چطور پیش رفته است؟
پیش از آغاز جنگ، در دزفول اردو داشتیم اما در همان روزهای ابتدایی، این شهر بمباران شد و با دستور رئیس فدراسیون، همه به شهرهای خود بازگشتیم.
سرگی، سرمربی اوکراینی تیم، در همان آغاز جنگ چند روزی به انزلی آمد و تمرینات ما را زیر نظر داشت، اما با وخیمتر شدن شرایط، از ایران رفت. از آنجا که اینترنت قطع بود، بهصورت تلفنی با او در ارتباط بودیم و برنامه تمرینی دریافت میکردیم.
عدم اعزام به مسابقات قهرمانی آسیا تا چه اندازه به ضرر شما شد؟
قرار بود اواخر فروردین در مسابقات قهرمانی آسیا شرکت کنیم که بهدلیل بسته بودن فرودگاهها اعزام نشدیم. این مسابقات از این جهت برای ما اهمیت داشت که میتوانستیم پیش از بازیهای آسیایی، خود را در رقابت با غولهای آسیا محک بزنیم. این رقابتها حکم مسابقات تدارکاتی را داشت، اما متأسفانه برگزار نشد.
آخرین باری که به مسابقات اعزام شدید را به خاطر دارید؟
در حال حاضر تمرینات ما بهصورت غیرمتمرکز در شهرهای خودمان برگزار میشود. سه هفته دیگر مسابقات کاپ جهانی مجارستان و لهستان را پیشرو داریم و هنوز مشخص نیست اعزام خواهیم شد یا نه. همه چیز به فدراسیون بستگی دارد و باید دید شرایط چگونه پیش میرود و فدراسیون چه تصمیمی میگیرد. معمولاً اوج مسابقات قایقرانی در فصل بهار است، اما امسال همه برنامهها به هم ریخته است. آخرین باری که به مسابقه اعزام شدیم، رقابتهای جهانی ایتالیا بود و از آن زمان تاکنون فقط تمرین کردهایم و پارو زدهایم.
شما جزو مخالفان مربی خارجی بودید. سرگی سرمربی اوکراینی تیم ملی، در این مدت تا چه حد مؤثر بود؟
ما با سیستم مربی ایرانی پیش رفتیم و در مسابقات قهرمانی آسیا نیز نتایج خوبی گرفتیم. به همین دلیل مخالف حضور مربی خارجی بودم، چرا که احتمال داشت تغییر سیستم با توجه به فاصله کم تا بازیهای آسیایی به ضرر ما تمام شود. از سوی دیگر، سرگی در دوران قهرمانی رزومه خوبی دارد و رنکینگ چهار المپیک لندن بوده است، اما در بخش مربیگری رزومه درخشانی ندارد. در مدتی که زیر نظر او تمرین میکردم، روند پیشرفت ملموسی در تمرینات نداشتم. در حال حاضر نیز از ایران رفته و فکر نمیکنم دیگر بازگردد.
تیم ملی آبهای آرام اخیراً افت محسوسی داشته و بسیاری از قهرمانان این رشته کنار رفتهاند. با این شرایط، امیدی به کسب مدال در بازیهای آسیایی ناگویا هست؟
اگر بخواهم صادقانه صحبت کنم، امید فدراسیون فقط به من، پیمان قویدل و نبی رضایی است. تمام همدورهایهای من از قایقرانی کنار رفتهاند و از میان قایقرانان قدیمی فقط من باقی ماندهام. دیگر کسی در این رشته نمانده و حالا امید فدراسیون به من است. شرایط بسیار سخت است، اما امیدوارم من، پیمان قویدل و نبی رضایی بتوانیم در بازیهای آسیایی، نتایج قهرمانی آسیا را تکرار کنیم و حتی عملکرد بهتری نسبت به هانگژو داشته باشیم.