مأموریت بزرگ خاویر آگیره روی نیمکت التری
آیا طلسم «پنجمین بازی» در خانه میشکند؟
محمد رضا رحیمپور/ مکزیک در آستانه سومین میزبانی خود در تاریخ جامهای جهانی، نهتنها با فشارهای معمول یک میزبان، که با «شبح نفرین تاریخی» دست و پنجه نرم میکند. برای دههها، «پنجمین بازی» در ادبیات فوتبال این کشور، مترادف با بنبست بوده است؛ طلسمی که از ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۸، «التری» را در رسیدن به مرحله یکچهارم نهایی ناکام گذاشت و در پنجمین بازی جام جهانی، رؤیای آنها در جام جهانی به پایان میرسید. مکزیکیها معمولاً جام جهانی را مثل تاکوهایشان تند و آتشین آغاز میکردند اما در پنجمین بازی، گره باز نمیشد تا رؤیای آنها به پایان برسد. اکنون پس از ناکامی تلخ در قطر ۲۰۲۲ که مکزیکیها را از مرحله گروهی راهی خانه کرد، آنها در مسیر بازسازی قرار گرفتهاند تا در خانه، تاریخ را بازنویسی کنند و از شر طلسم بازی پنجم خلاص شوند.
نیمکت
خاویر آگیره، سرمربی ۶۷ ساله که برای سومین بار سکان هدایت تیم ملی را در دست گرفته، بهخوبی میداند که زمان آزمون و خطا به پایان رسیده است. این مرد روی نیمکت مکزیکیها یک رکورد عجیب ثبت کرده؛ ٢٩ بازی بدون ثبات!
البته این ثبت رکورد بیش از آنکه حاصل وسواس تاکتیکی باشد نشاندهنده تقلا برای مدیریت مصدومیتهای سریالی است. اکنون که آگیره هسته اصلی دفاعی خود را با حضور رائول رانخل در خط دروازه، سزار مونتس، یوهان واسکز، لوئیس چاوز و خورخه سانچز تثبیت کرده است، نگاهها به خط حمله خیره مانده؛ جایی که ابهام درباره وضعیت سانتیاگو خیمنز، ستاره میلان، میتواند پاشنه آشیل اصلی کادر فنی باشد و گواه این موضوع ثبت کلینشیت در چهار بازی از پنج دیدار اخیر این تیم ازجمله تساوی مقابل پرتغال است که نویدبخش تولد یک دژ دفاعی مستحکم برای جام جهانی خواهد بود اما با این حال، آگیره با معمای بزرگ گلزنی روبهرو است. بهجز پیروزی برابر ایسلند در ۶ اسفند سال ١۴٠۴، خط حمله مکزیک در سایر بازیها نشانهای از شادابی لازم برای رقابتهای حذفی نداشته است. برای شکستن طلسم یکچهارم نهایی در ساختار جدید ۴۸ تیمی که مسیر را دشوارتر کرده، «دیوار آهنین» کافی نیست و بلکه مثل سالیان گذشته که قاتلانی چون انریکه بروخا، کارلوس هرمسیلو، لوئیس گارسیا پوستیگو، لوئیس روبرتو آلفس، لوئیس هناندز و خاویر هرناندز یا همان چیچاریتو در رأس خط حمله قفل دروازه رقبا را میگشودند، این تیم هم به کسی نیاز دارد که «کابوس دروازهها» باشد.
گروه A؛ مسیر هموار یا پردردسر؟
روی کاغذ و با توجه به عنصر میزبانی در قرعهکشی، مسیر مکزیک در گروه A با آفریقای جنوبی، کره جنوبی و جمهوری چک هموار بهنظر میرسد. با این حال، نباید از یاد برد که افتتاحیه در «آزتکا» مقابل آفریقای جنوبی، یادآور خاطرات جام جهانی ۲۰۱۰ است و تقابل با کره جنوبی و سون هیونگ مین، آزمونی جدی برای ساختار دفاعی جدید آگیره خواهد بود. البته که صدرنشینی، هدف حداقلی «التری» است تا با اعتمادبهنفس حاصل از حمایت هواداران، پای به مراحلی بگذارند که سرنوشت فوتبال این کشور در آن رقم خواهد خورد.
جدال نسلها درون دروازه
مگر میشود مکزیک در جام جهانی باشد و مو فرفری درون دروازه آنها نباشد؟ البته گیلرمو اوچوآ، دروازهبان افسانهای که حالا در ۴۰ سالگی سودای ششمین حضور در جام جهانی را در سر میپروراند، با چالشی جدید روبهرو است؛ این دروازهبان افسانهای حالا پس از سالها حکمرانی درون قفس توری، نیمکتنشینی را تجربه میکند و این «رائول رانخل» و «لوئیس آنخل مالاگون» هستند که در رقابتی تنگاتنگ، برای تصاحب پیراهن شماره یک «التری» میجنگند. هر چند آگیره اخیراً در اظهارنظری گفته بود هرجور شده اوچوآ را با خود به جام جهانی میبرد تا از تجربیاتش در رختکن تیم استفاده کند اما این اظهارات به مذاق رسانههای محلی خوش نیامده چرا که به اعتقاد آنها ستاره این تیم دیگر نه دروازهبان افسانهای ۴٠ ساله بلکه یک مهاجم است!
به گمان آنها قلب تپنده این تیم، بیشک «رائول خیمنز» است. مردی که پس از آسیبدیدگی هولناک جمجمه در سال ۲۰۲۰، بسیاری او را پایانیافته میپنداشتند، حالا به عنوان رهبر و کاپیتان، از خاکستر برخاسته است. درخشش او در فینالهای لیگ ملتها و گلدکاپ ۲۰۲۵، با ۱۹ گل در ۷۵ بازی ملی، ثابت کرد که او موتور محرک مکزیک است.
خیمنز در کنار چهرههایی چون «ادسون آلوارز» (ستاره وستهم)، «هیروینگ لوزانو» و «سزار مونتس»، ستونهای اصلی تیمی هستند؛ ستونهایی که اگر استوار بمانند، میتوانند رؤیای غیرممکن را محقق کنند.
استراتژی ۴۰۰ میلیون پزویی
مکزیک برای شکستن این طلسم ۴۰ ساله، دست به یک سرمایهگذاری بیسابقه زده است. تزریق ۴۰۰ میلیون پزو (حدود ۲۲ میلیون دلار) برای بازسازی مرکز تمرینات عالیرتبه (CAR)، شامل سالنهای بدنسازی ۶ هزار مترمربعی و زمینهای مجهز به تکنولوژی هایبرید، نشان میدهد که میزبان، هیچ احتمالی را به شانس واگذار نکرده است.
با این حال، «لئوناردو کویار»، اسطوره فوتبال مکزیک در جام ۱۹۷۸، نگاهی توأم با امید و هشدار به تیم ملی فعلی دارد. او در گفتوگو با رویترز میگوید: «قلب و منطقم هر دو حکم میکنند که امسال، سال ماست.» اما کویار از یک تراژدی خاموش نیز پرده برمیدارد: «قیمتگذاری سنگین فیفا، هواداران اصیل و خیابانی را از ورزشگاهها دور کرده است.» شاید نگرانکنندهترین اتفاق برای مکزیک این باشد که در «آزتکا»، صدای حماسی هوادارانی که فریاد «¡Cánta, no llores!» (بخوان، گریه نکن!) سر میدادند، در میان هیاهوی تجاری و راهروهای لوکس فیفا گم شود!
آیا تاریخ در آزتکا بازنویسی میشود؟
جام جهانی ۲۰۲۶ برای مکزیک، فراتر از یک تورنمنت ساده است؛ این آخرین شانس نسلی است که طعم شکست را بیش از پیروزی چشیده است. روز افتتاحیه، وقتی سوت آغاز بازی مقابل آفریقای جنوبی در آزتکا به صدا درآید، «التری» بار دیگر با سرنوشت خود روبهرو خواهد شد. ورزشگاهی که انگار اسمش با جامهای جهانی گره خورده و دو گل به یادماندنی مارادونا در بازی آرژانتین و انگلستان در یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ که به «گل قرن» و «دست خدا» مشهور شدند نیز در این ورزشگاه به ثمر رسیدند و حالا این ورزشگاه قرار است در سال ۲۰۲۶ میزبان بازی افتتاحیه جام جهانی باشد. شاید این بار، طلسم پنجمین بازی نه یک بنبست، که دروازهای به سوی نوشتن تاریخ باشد یا حتی شاید دوباره کابوس ٢٠٢٢ قطر تکرار شود. نتیجه هرچه باشد اما یک چیز قطعی است؛ فوتبال مکزیک، هواداران دو آتشهاش را تا آخرین لحظه لبه صندلیهایشان میخکوب کنار خود نگه میدارد.
Group A
مکزیک؛ هجدهمین حضور در جام جهانی
سرمربی: خاویر آگیره(مکزیک)
کاپیتان: ادسون آلوارز
بهترین عملکرد: صعود به یکچهارم(۱۹۷۰ و ۱۹۸۶)
رتبه در ردهبندی فیفا: ۱۵
ستارگان: رائول خیمنز(فولام)، خوان وازکز(جنوا) و الکسیس وگا(تولوکا)
برنامه بازیها:
پنجشنبه ۲۱ خرداد: مکزیک - آفریقای جنوبی ۲۲:۳۰
جمعه ۲۹ خرداد: مکزیک - کره جنوبی ۴:۳۰
پنجشنبه ۴ تیر: جمهوری چک - مکزیک ۴:۳۰