نیمکت معلق تیم ملی تکواندوی مردان در سال طلایی
افلاکی هست یا نیست؟
سال جدید برای تکواندوی ایران در حالی شروع شده که نیمکت تیم ملی مردان، همچنان بلاتکلیف است. نیمکتی که نه سرمربی آن رفته و نه کسی رسماً جایگزینش شده است. این بلاتکلیفی در شرایطی رقم خورده که تیم ملی مردان باید خود را برای سالی فشرده و تعیینکننده آماده کند؛ سالی که از جام جهانی تکواندو تا بازیهای آسیایی ناگویا و توزیع سهمیهها را در پیش دارد و هر تصمیم اشتباه، میتواند هزینه بزرگی رقم بزند. ماجرا از روزهای پایانی سال گذشته کلید خورد؛ جایی که با پایان دوره ریاست 4 ساله هادی ساعی و روی کار آمدن مهدی نوایی بهعنوان سرپرست، ناگهان نیمکت تیم ملی مردان دچار اتفاقات عجیبی شد. زمزمههایی درباره کنار رفتن مجید افلاکی به گوش رسید؛ شایعاتی که نه تأیید شد و نه شواهد نشانی از تکذیب آن داشت. حتی کار به جایی رسید که اردوی تیم ملی در کیش بدون حضور سرمربی برگزار شد. با این حال، روایتها از دو سوی ماجرا کاملاً متفاوت بود.
افلاکی صراحتاً اعلام کرد استعفا نداده و همچنان سرمربی تیم ملی است. در سوی مقابل، مسئولان فدراسیون هم تأکید کردند هیچ برکناری در کار نبوده و غیبت او به مشکلات شخصی برمیگردد. همین تضاد در روایتها، ابهام را عمیقتر کرد؛ ابهامی که با گذشت زمان نهتنها برطرف نشد، بلکه حالا به یکی از دغدغههای جدی تکواندوی ایران تبدیل شده است. در این میان ذوالقدر، مشاور فنی سرپرست فدراسیون وعده داده بود که با پیگیریهای انجامشده، مشکل بهزودی حل خواهد شد و افلاکی به نیمکت بازمیگردد. اما حالا بیش از یک ماه از آن وعده میگذرد و همچنان هیچ نشانهای از تعیین تکلیف نهایی دیده نمیشود. این بلاتکلیفی در شرایطی ادامه دارد که تیم ملی باید خود را برای رقابتهای مهمی مثل گرندپری رم در خردادماه و جام جهانی در تیرماه آماده کند. رویدادهایی که نهتنها از نظر فنی اهمیت بالایی دارند، بلکه بخشی از مسیر آمادهسازی برای بازیهای آسیایی و مسیر رسیدن به المپیک محسوب میشوند. در چنین فضایی، نبود یک فرمانده مشخص روی نیمکت، میتواند انسجام تیمی را بهشدت تحت تأثیر قرار دهد.
واقعیت این است که تکواندوی ایران در یک سال گذشته کمحاشیه نداشته و حالا این بحران، میتواند بهعنوان یک ضربه تازه عمل کند؛ آن هم در رشتهای که همواره یکی از امیدهای اصلی مدالآوری در میادین بزرگ بوده است و به نظر میرسد حتی با وجود شرایط خاص این روزهای کشور، نمیتوان از کنار این وضعیت بهسادگی عبور کرد. در نهایت، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، تصمیمگیری سریع و شفاف است و ادامه این وضعیت خاکستری، قطعاً به نفع هیچ یک از ارکان فدراسیون نیست.