آخرین تلاش‌های آربلوا برای راضی کردن پرز

رئال دوباره زنده شد

دو شکست متوالی در لالیگا برابر اوساسونا و ختافه و افزایش اختلاف با بارسلونا در صدر جدول و پس از آن پیروزی سخت لحظه آخری در خانه سلتاویگو، باعث شده بود تا شانس‌های آلوارو آربلوا برای تبدیل شدن به سرمربی دائمی رئال مادرید کمرنگ‌تر از همیشه شود. شروع طوفانی او در لالیگا با پنج برد متوالی، با نتایج هفته‌های اخیر رنگ باخته بود و به نظر می‌رسید که رئال همه چیز را تقدیم بارسلونا کرده است اما یک هفته رؤیایی، آن هم در غیاب امباپه، بلینگام و رودریگو بار دیگر امید را به اردوی رئالی‌ها بازگردانده است.
پس از پیروزی سه بر صفر مقابل سیتی در خانه با هت‌تریک فدریکو والورده که تا حدی حضور رئال در جمع هشت تیم برتر لیگ قهرمانان اروپا را تضمین کرد، کهکشانی‌ها به یک برد ارزشمند و پرگل دیگر در خانه نیز دست پیدا کردند و این بار الچه با نتیجه چهار بر یک مغلوب نمایش قاطع تیم آربلوا شد. در روز درخشش دوباره فدریکو والورده، عملکرد مطلوبی دیگر از پیتارش جوان که توسط آربلوا در این فصل بارها به کار گرفته شده و البته، گل استثنایی و تاریخی آردا گولر که یاد گل مشهور دیوید بکام به ویمبلدون در روزهای ابتدایی دوران حضورش در یونایتد را زنده کرد، دیده شد. گولر به سبک ضرباتی که در بسکتبال به آنها «بازربیتر» گفته می‌شود، به خوبی خروج دروازه‌بان الچه را از نیمه زمین خودی شناسایی کرد و ضربه درخشان او که هم‌تیمی‌ها، هواداران در برنابئو و خود آربلوا را مبهوت کرد، حسن ختام هفته درخشان رئالی‌ها بود.
نکته ویژه پیروزی مقابل الچه، استفاده دوباره آربلوا از بازیکنان آکادمی بود، جایی که او به عنوان یکی از محصولات آکادمی باشگاه و سرمربی موفق تیم دوم رئال در سال‌های اخیر، به طور همزمان از پنج بازیکن آکادمی در ترکیب اصلی استفاده کرد. آربلوا در این خصوص گفت: «فکر می‌کنم بعد از شبی مثل شنبه شب می‌توانم با خیال راحت بمیرم. برای کسی که خودش محصول آکادمی بوده و بعد از سال‌ها حضور در آن به تیم اصلی رسیده است. همچنین همین حالا با یانیس و آگوادو صحبت می‌کردم؛ آنها اولین بازیکنانی بودند که وقتی ۱۳ یا ۱۴ سال داشتند مربی‌شان بودم. اینکه حالا به آنها فرصت بازی در برنابئو را بدهم برای من تحقق یک رؤیاست. در کنار کارواخال که نماد بازیکن آکادمی است و همین‌طور فران، تیاگو، سزار، گونزالس... بودن واقعاً توصیف‌ناپذیر است. بسیار خوشحال هستم و افتخار می‌کنم. فقط مسأله این نیست که آنها را به میدان فرستادم، بلکه مهم این است که چگونه بازی کردند.»
اگرچه رئال برای قهرمانی در لالیگا همچنان به لغزش‌های بیشتری از بارسلونا نیاز دارد اما شرایط روحی و روانی تیم پس از این دو پیروزی قابل قیاس با یک هفته قبل نیست. امید به اردوی کهکشانی‌ها بازگشته و تکمیل کار بزرگ هفته گذشته در بازی سه‌شنبه این هفته مقابل سیتی، می‌تواند امیدهای کسب شانزدهمین قهرمانی اروپایی را هم زنده کند؛ هرچند که احتمالاً در مرحله یک چهارم نهایی، بایرن مونیخ بی‌رحم این فصل انتظار آنها را می‌کشد.
جستجو
آرشیو تاریخی