شهرام هروی در گفت و گو با ایران ورزشی
ورزش قدرتمندترین ابزار صلح جهان است
مهمترین نقش جامعه ورزش تقویت روحیه همدلی است
فائزه زمانی/ در روزهایی که حمله متجاوزانه امریکایی-صهیونیستی برخی اماکن ورزشی و غیرنظامی کشور را تخریب کرده است، جامعه ورزش هم مثل دیگر اقشار کشور واکنشهای متعددی نشان داده است. در این میان شهرام هروی مدیر تیمهای ملی کاراته در گفتوگویی با تأکید بر اینکه ورزش نماد صلح و دوستی ملتهاست، حمله به مراکز ورزشی و غیرنظامی را در تضاد با روح جوانمردی و فلسفه ورزش دانست و خواستار واکنش جدی نهادهای بینالمللی ورزشی شد.
به عنوان مدیرفنی تیم ملی، واکنش شما و جامعه کاراته به حمله به مراکز غیرنظامی و ورزشی چیست؟
قبل از هر چیز باید بگویم که جامعه ورزش کشورمان در روزهای اخیر داغدار رهبر شهیدمان و جمعی از ورزشکاران عزیز است و این ضایعه را به خانوادههای آنها، جامعه ورزش و ملت شریف ایران تسلیت میگویم. وقتی خبر آسیب دیدن برخی اماکن ورزشی منتشر شد، طبیعی بود که همه ما شوکه و ناراحت شویم. اماکن ورزشی در تمام دنیا نماد صلح، همدلی و رقابت سالم هستند. این مکانها جایی هستند که جوانان با فرهنگها و دیدگاههای مختلف در کنار هم جمع میشوند تا از طریق ورزش به دوستی و احترام متقابل برسند. حمله به چنین فضاهایی در تضاد کامل با روح ورزش و جوانمردی است.
وقتی خبر آسیب دیدن برخی اماکن ورزشی مثل ورزشگاهها و کمپها منتشر شد، اولین واکنش ورزشکاران چه بود؟
اولین واکنش ورزشکاران ما ترکیبی از ناراحتی، نگرانی و البته حس همدلی است. برای ورزشکاران این اماکن فقط یک ساختمان نیست؛ اینجا جایی است که سالها تمرین کردهاند، خاطره ساختهاند و برای افتخارآفرینی تلاش کردهاند. وقتی صحبت از مکانهایی مثل سالنهای بزرگ ورزشی یا کمپهای تیم ملی میشود، در واقع از بخشی از هویت ورزشی یک نسل صحبت میکنیم. به همین دلیل واکنش ورزشکاران کاملاً احساسی و همراه با همدردی با مردم بود.
جامعه ورزش ایران چه نقشی میتواند در محکومیت حمله به اماکن غیرنظامی و ورزشی داشته باشد؟
جامعه ورزش ایران همیشه نشان داده که در شرایط حساس کنار مردم ایستاده است. ورزشکاران به دلیل محبوبیت و ارتباط گستردهای که با جامعه دارند، میتوانند صدای روشنی در محکومیت چنین اقداماتی باشند. وقتی قهرمانان ملی درباره ارزش صلح و امنیت صحبت میکنند، پیام آنها بسیار گستردهتر شنیده میشود. به نظر من مهمترین نقش جامعه ورزش در چنین شرایطی تقویت روحیه همدلی و اتحاد در میان مردم است. تاریخ نشان داده که مردم ایران در شرایط دشوار با اتحاد و همبستگی از مشکلات عبور کردهاند و ورزش هم میتواند این روحیه را تقویت کند.
تا چه اندازه میشود انتظار داشت فدراسیونهای جهانی یا نهادهای ورزشی بینالمللی به این تجاوز واکنش نشان دهند؟
قطعاً انتظار میرود نهادهای بینالمللی ورزشی نسبت به چنین موضوعاتی بیتفاوت نباشند. ورزش یک زبان جهانی است و سازمانهای ورزشی همواره بر ارزشهایی مثل صلح، دوستی و احترام تأکید کردهاند. وقتی اماکن ورزشی که محل برگزاری رقابتها و تعامل ملتها هستند آسیب میبینند، طبیعی است که جامعه جهانی ورزش باید واکنش نشان دهد. این نهادها میتوانند با موضعگیریهای روشن و اقدامات مؤثر مانع از تکرار چنین اتفاقاتی شوند.
به نظر شما ورزش تا چه حد میتواند صدای صلح و مخالفت با خشونت باشد؟
ورزش یکی از قدرتمندترین ابزارهای فرهنگی برای ترویج صلح است. وقتی ورزشکاران از کشورهای مختلف در یک رقابت کنار هم قرار میگیرند، در واقع پیام مهمی به دنیا میدهند؛ اینکه رقابت میتواند بدون دشمنی و خشونت باشد. رشتهای مثل کاراته هم اساساً بر پایه احترام، انضباط و جوانمردی شکل گرفته است. ما در کاراته یاد میگیریم که قدرت واقعی در کنترل خشم و احترام به دیگران است. به همین دلیل معتقدم ورزش میتواند یکی از مؤثرترین صداها در برابر خشونت باشد و پیام همدلی و صلح را به جهان منتقل کند.
حرف آخر؟
در چنین روزهایی بیش از هر زمان دیگری به همدلی و انسجام ملی نیاز است و جامعه ورزش هم تلاش میکند با حفظ روحیه اتحاد، در کنار مردم کشور قرار داشته باشد.