سوژه
شریک غم خانوادههای
شهیدان دانشآموز هستیم
الفتی: حمله به خاک ایران
قابل قبول نیست
در پی حمله امریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان، مهدی الفتی ملیپوش المپیکی ژیمناستیک هنری ایران، با ابراز همدردی با خانوادههای شهدا درباره این اتفاقات صحبت کرد. الفتی گفت: حمله به خاک ایران و به خطر انداختن جان مردم بیگناه قابل قبول نیست و ما آن را محکوم میکنیم. این اقدامات باعث ناراحتی و خشم مردم شده و نشان میدهد دشمنی با ملت ایران ادامه دارد. وی با تسلیت شهادت رهبر انقلاب افزود: از دست دادن چنین شخصیتی برای کشور بسیار سخت و دردناک است، اما مردم ایران راه و اهداف او را ادامه خواهند داد و با همدلی بیشتری در کنار هم میمانند. الفتی درباره شهادت دانشآموزان میناب نیز اظهار داشت: خبر شهادت این دانشآموزان همه ما را ناراحت کرد. آنها آینده این کشور بودند و ما در کنار خانوادههایشان هستیم و خود را شریک این غم میدانیم. ملیپوش ژیمناستیک هنری گفت: ما ورزشکاران با انگیزه بیشتری تمرین میکنیم تا بتوانیم در مسابقات پیش رو برای مردم ایران افتخار کسب کنیم. امروز بیش از هر زمان دیگری به اتحاد و همدلی نیاز داریم و مطمئن هستیم کشورمان با قدرت به مسیر خود ادامه میدهد.
روایت منیر الحدادی از بازگشت به اسپانیا
به زودی درباره آینده تصمیم میگیرم
بعد از حملات رژیم صهیونیستی و امریکا به خاک ایران، منیر الحدادی با هماهنگی باشگاه استقلال برای رسیدن به اسپانیا مجبور شد از مرز زمینی به ترکیه برود و از آنجا به مادرید سفر کند. ستاره استقلال که ۱۶ ساعت سفر در جاده را با خودرویی که مدیران باشگاه برای او و برخی دیگر از بازیکنان خارجی تهیه کرده بودند سپری کرده است، حالا در مادرید طی گفتوگویی با برنامه الچیرینگیتو این سفر پرماجرا را روایت کرده است. او گفت: «ساعت هفت صبح راه افتادیم. پرواز داشتیم و آماده رفتن بودیم. روی باند فرودگاه بودیم تا با هواپیما پرواز کنیم که به من گفتند باید پیاده شوم. دوستم به من پیام داد که حمله شده است. به مقصد نمیرسید. در ترمینال فرودگاه داخل یک هتل منتظر ماندیم. امنیت خیلی بالا بود. به ما گفتند یک ون آماده میکنند تا همه با هم برویم. مربی هم تازه آمده بود. سه روز پیش رسیده بود و حالا دوباره مجبور شده بود برود.» منیر ادامه داد: «با همتیمیام پارچیس بازی میکردم، یک ساعت میخوابیدم و بیدار میشدم. نمیتوانی آرام باشی، نمیتوانی درست بخوابی. مدام حواست به همهچیز هست. سه بار تا رسیدن به مرز ترکیه توقف کردیم. مهم این است که حالا اینجا هستم، بالاخره کنار خانوادهام. حالا باید استراحت کنم و بعداً به این فکر کنیم که در آینده چه خواهیم کرد.»
دو تجربه متفاوت جباری
قهرمانی و احتمالاً سقوط!
مجتبی جباری این روزها در موقعیتی قرار گرفته که خودش آن را «خستهکننده» توصیف میکند؛ نه از جنس ناامیدی مطلق، بلکه از جنس فرسودگی ذهنی در مواجهه با نوسانهای مداوم بازیکنان که بسیار هم آزاردهنده است.
او که با انگیزه تجربه یک چالش متفاوت هدایت مس رفسنجان را پذیرفت، حالا در میانه طوفانی قرار دارد که هر هفته شدیدتر میشود. جباری پیش از نشستن روی نیمکت مس گفته بود دوست دارد خودش را در شرایطی تازه محک بزند؛ شرایطی که با فضای آشنای موفقیت فاصله داشته باشد و نیازمند ساختن از دل بحران باشد.
صحبتهای اخیر او بازتابی از همین وضعیت است؛ از اینکه تیم یک بازی جلو میرود و ناگهان عقبنشینی میکند، از اینکه کیفیت فنی دچار افتوخیزهای شدید است و این نوسانها مربی را به شدت ناامید و خسته میکند.
او تأکید میکند بازیکن برای اثرگذاری مطلوب باید به بلوغ برسد؛ بلوغی که باعث شود استانداردهای حداقلی در زمین همواره رعایت شود.
از نگاه جباری، برخی رفتارهای تاکتیکی و ذهنی که برای او عادی است، در زمین مسابقه اجرا نمیشود و همین شکاف، فرسایشی است.
این تجربه برای جباری کاملاً متفاوت با مقطع حضورش در استقلال است؛ جایی که فصل گذشته در شرایطی به جمع آبیها پیوست که هنوز کورسوی امیدی برای موفقیت در جام حذفی وجود داشت و در نهایت همان امید به قهرمانی انجامید.
پایان آن فصل با جام همراه شد و تصویری مثبت در کارنامهاش ثبت کرد. اما اکنون، احتمال دارد فصل جاری با سناریویی کاملاً متفاوت به پایان برسد و او با مس سقوط کند. با این حال، حتی اگر سقوط مس در کارنامه جباری نوشته شود، تجربه عبور از چنین بحران عمیقی میتواند از او مربی پختهتری بسازد؛ مربیای که طعم فشار، بیثباتی و جنگ بقا را چشیده است.
جباری امروز خسته است، اما همین خستگی میتواند مقدمه بلوغی بزرگتر در مسیر مربیگریاش باشد و او را در فوتبال ایران تبدیل به مربی بهتری کند.