شکست در کویر
رؤیای لرزان گلگهر
فصل ۱۴۰4-۱۴۰5 لیگ برتر فوتبال ایران، عرصه تجلی غیرمنتظره گلگهر سیرجان تحت تدابیر فنی مهدی تارتار بوده است؛ تیمی که سالیان متمادی در میانه جدول به پیوستگی رتبههای تکرقمی دلخوش بود، اکنون با تکیه بر ۱۰ پیروزی و ۶ تساوی در پایان هفته بیستودوم، با ۳۶ امتیاز بر صدر جدول لیگ تکیه زده است. غلبه بر قطبهای سنتی پایتخت (استقلال و پرسپولیس)، گواهی بر بلوغ تاکتیکی و انضباط دفاعی تیمی است که با رهبری مهرههایی چون پوریا شهرآبادی و پویا پورعلی، میانگین مالکیت توپ را به فراتر از ۵۵ درصد رسانده و شمایلی مدرن از فوتبال را به نمایش گذاشته است. با این حال، افول قدرتهای چهارگانه لیگ (پرسپولیس، استقلال، سپاهان و تراکتور) راه را برای قدرتنمایی این قطب نوظهور هموارتر کرد.
اما هفته بیستودوم، ورزشگاه شهید نصیری یزد شاهد فروریختن کاخ آرزوهایی بود که در کویر بنا شده بود. شکست سنگین و تحقیرآمیز ۵ بر ۱ مقابل چادرملو اردکان، نهتنها یک باخت، بلکه هشداری بنیادین به بلندپروازیهای سیرجانیها بود. در شبی که گلگهر میتوانست فاصله خود را با تعقیبکنندگانِ سرسختی چون تراکتور و استقلال افزایش دهد، نیمه دوم کابوسواری رقم خورد که با آتشبازی دیگو تورس، رضا محمودآبادی، رنی بوبوی و مائورو سابایرو، صدرنشین را به زانو درآورد. تقلیل تفاضل گل به عدد شکننده «+1»، برای تیمی که سودای قهرمانی در سر میپروراند، آماری نگرانکننده و دور از استانداردهای یک مدعی واقعی است. پرسش اینجاست آیا گلگهر از استقامت لازم برای فتح جام برخوردار است؟ نوسانات فاحش در نتایج، یعنی پیروزیهای درخشان در برابر بزرگان و فروپاشی ناگهانی در مقابل تیمهای میانجدولی، حکایت از فقدان استواری ذهنی و تزلزل در ساختار تیمی دارد. این شکست سنگین، فرصتِ طلایی تثبیت اقتدار را از کفِ تارتار ربود. اکنون صدرنشینی گلگهر، بیش از آنکه حاصل اقتدار ذاتی باشد، معلول لغزش رقباست اما برای تبدیل شدن به یک «مدعی اصیل»، گلگهر محتاج چیزی فراتر از مالکیت توپ است؛ آنها نیازمند «شخصیت قهرمانی» هستند تا در کوره حوادثی چون آتش کویر یزد، اینچنین ذوب نشوند.