پرسپولیس در این مسابقه سه گل خورد که غیر از ضعفهای مربوط به عدم سازماندهی خط دفاع و هافبکهای پرسپولیس، با خوششانسی گلگهریها به دست آمد و حتماً این گلها برای آنها خاص و یگانه بود. در عین حال پرسپولیس به اندازه حریف موقعیت گل داشت اما نتوانست از آنها استفاده کند. در نیمه دوم پرسپولیس میتوانست با سه ضربه سر حتی این بازی را به تساوی بکشاند اما بیدقتی، دستپاچگی و عدم تمرکز کافی که در امور دفاعی برای این تیم مشکلساز شد، در موقعیتهای گل نیز مانع از گلزنی شد. سه ضربه سر سرگیف، پورعلیگنجی و براجعه میتوانست با خوششانسی تبدیل به گل شود اما سرخها هم بدشانس بودند هم تمرکز و دقت لازم را نداشتند.
هر چند پرسپولیس در این مسابقه ضعیف ظاهر شد اما بازیکنان این تیم تحت شرایط خاص نتوانستند خودشان را جمع و جور کنند و بیشتر از بدشانسی، آنچه باعث شد این شانسها از دست برود عدم تمرکز بود که یک باخت دیگر را در کارنامهشان ثبت کرد، بهخصوص ضربه سر سرگیف اگر بلافاصله بعد از گل سوم گلگهر منجر به گل میشد، شاید سرخها قابلیت کسب امتیاز از این بازی سخت را داشتند.
