سناریوی آزادی در ورزشگاه تختی تکرار میشود؟
هزینه برای هیچ!
حمیدرضا عرب
خبرنگار
در پی نشست اخیر علی تاجرنیا سرپرست مدیرعاملی باشگاه استقلال و احمد دنیامالی وزیر ورزش و جوانان، وعدهای مهم از سوی وزیر مطرح شد؛ اینکه ورزشگاه تختی تهران به باشگاه استقلال واگذار و مقدمات اداری این انتقال نیز فراهم شود.
در نگاه نخست، داشتن یک ورزشگاه اختصاصی میتواند آرزوی دیرینه هواداران استقلال تلقی شود، اما پرسش اساسی اینجاست که آیا ورزشگاه تختی در شرایط فعلی، گزینهای منطقی و سودمند برای استقلال است یا خیر؟
نخست باید به وضعیت زیرساختی ورزشگاه تختی پرداخت. گزارشها و شنیدهها حاکی از آن است که چمن این ورزشگاه با مشکلات جدی در حوزه آبرسانی مواجه است. برخی چاههایی که پیشتر برای تأمین آب فعال بودهاند، اکنون غیرفعال شدهاند و مشخص نیست آیا زیرساخت جایگزین پایداری برای حفظ کیفیت زمین وجود دارد یا نه. بدیهی است که در صورت صحت این موضوع، استقلال با هزینههای سنگین و ریسک بالایی برای نگهداری زمین چمن روبهرو خواهد شد؛ مسألهای که میتواند مستقیماً بر کیفیت تمرینات و مسابقات تأثیر بگذارد.
از سوی دیگر، فرسودگی سکوهای ورزشگاه تختی موضوعی پنهان نیست. وضعیت فعلی سکوها نهتنها از نظر ایمنی و رفاهی قابل دفاع نیست، بلکه برای میزبانی منظم مسابقات حرفهای نیازمند بازسازی اساسی است.
این بازسازیها هزینهبر، زمانبر و پیچیدهاند. تجربه ورزشگاه آزادی نیز پیش روی ماست؛ جایی که خود وزیر ورزش و جوانان چندی پیش اذعان کرد ای کاش به جای صرف هزینههای هنگفت برای تعمیرات، یک ورزشگاه جدید ساخته میشد. این اظهارنظر، زنگ خطری جدی برای استقلال است تا در دام همان گرداب نیفتد.
نکته مهم دیگر، ساختار معماری ورزشگاه تختی است. این ورزشگاه عملاً تنها از یک سمت دارای سکوست و از نظر بصری، نمای جذابی برای تصویربرداری تلویزیونی ندارد. اگر استقلال بخواهد از این ورزشگاه بهعنوان یک پایگاه مدرن و در شأن برند و نام خود استفاده کند، ناگزیر خواهد بود در ضلع مقابل نیز سکو احداث کند؛ اقدامی که هزینهها را به شکل چشمگیری افزایش میدهد و پروژه را به یک «پروژه عمرانی سنگین» تبدیل میکند.
موضوع دسترسی و به اصطلاح لوکیشن نیز نباید نادیده گرفته شود. ورزشگاه تختی در شرق تهران قرار دارد، در حالی که بسیاری از بازیکنان و اعضای کادر فنی استقلال ترجیح میدهند به دلیل ترافیک کمتر، در غرب تهران تردد و تمرین کنند. این مسأله میتواند در بلندمدت نارضایتی و مشکلات لجستیکی ایجاد کند.
پرسش مهم این است که اگر قرار است استقلال برای بهرهبرداری مناسب از ورزشگاه تختی متحمل چنین هزینههای سنگینی شود، چرا به جای آن به فکر تأسیس یک ورزشگاه جدید، مدرن و متناسب با نیازهای روز فوتبال حرفهای نباشد؟
پیش از هر اقدام اجرایی، مدیران باشگاه استقلال موظف هستند با نگاهی واقعبینانه، برآوردهای مالی دقیق، مطالعات فنی و ارزیابیهای کارشناسی جامعی انجام دهند. تصمیم احساسی در این مقطع میتواند استقلال را سالها درگیر پروژهای پرهزینه و فرسایشی کند؛ پروژهای که شاید از همان ابتدا انتخاب درستی نبوده است.
به هر حال اینکه مدیران استقلال در فکر داشتن یک ورزشگاه هستند و در راستای آن رایزنی و تلاش میشود قدمی رو به جلو و نشان میدهد که مدیران استقلال در تلاشند اقدامات زیرساختی مناسبی را در دستور کار قرار دهند و انتظارات عمومی نیز همین است اما اینکه به هر قیمتی این اقدامات انجام شود، آیندهنگرانه نیست و مدیران استقلال باید سراغ مکانی بروند که به سرعت قابل استفاده باشد نه ورزشگاهی که دچار فرسودگیهای بسیار است و در فصل جاری نیز نتوانست میزبان بازیهای آنچنانی باشد.
شاید بهتر باشد مدیران استقلال این بودجه را برای ساخت یک ورزشگاه 30 هزار نفری جمع و جور در اطراف تهران هزینه کنند.