گزارش مفصل گاردین علیه میزبانی امریکا در جام جهانی
حذف یانکیها؛ دردناک اما کاملاً موجه
نشریه مشهور و معتبر گاردین در تحلیلی تند و غیرمنتظره، احتمال حذف ایالات متحده از میزبانی مشترک جام جهانی ۲۰۲۶ را مطرح میکند و آن را تصمیمی میداند که «برای تقریباً همه دردناک خواهد بود، اما کاملاً موجه است.» به نوشته این روزنامه، کنار گذاشتن امریکا بهعنوان یکی از میزبانان، هواداران را از دیدن بزرگترین رویداد فوتبال جهان در شهرهایشان محروم میکند، شهرها و کسبوکارها را از منافع اقتصادی وعده داده شده میاندازد و «به یک کابوس لجستیکی و سیاسی در مقیاسی بینالمللی تبدیل میشود که مشابه آن در تاریخ ورزش دیده نشده است.» با این حال، گاردین تأکید میکند: «این اتفاق بهشدت غمانگیز خواهد بود و در عین حال، کاملاً قابل توجیه.»
به روایت گاردین، امریکا بیش از ۱۵سال مشتاق میزبانی دوباره جام جهانی مردان بوده است. این اشتیاق حتی پس از ناکامی در رقابت با روسیه و قطر برای جامهای جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ نیز کاهش نیافت. در نهایت، با کسب میزبانی ۲۰۲۶ در کنار کانادا و مکزیک، فوتبال امریکا آماده بود تا نشان دهد این ورزش، ۳۲سال پس از جام جهانی ۱۹۹۴، به بخشی از بافت فرهنگی و اجتماعی کشور تبدیل شده است. گاردین مینویسد فوتبال در امریکا نهتنها محبوبتر شده، بلکه دیگر ورزشهای این کشور را به تجربه قالبهای تازه ترغیب کرده، نگاه امریکاییها به جهان را تغییر داده و به مرکز گفتوگوهای فرهنگی و اجتماعی راه یافته است.
این نگاه اما تا حدی سادهلوحانه و خوشبینانه بود. نویسنده گاردین اما صریح اعتراف میکند که خود نیز در این نگاه خوشبینانه شریک بوده است؛ نگاهی که بر این فرض استوار بود که فوتبال در امریکا به رشد خود ادامه میدهد و جام جهانی ۲۰۲۶ نقطه اوج این مسیر خواهد بود. او مینویسد: «بهعنوان یک هوادار مادامالعمر، آمدن جام جهانی به اینجا رؤیایی بود که به حقیقت پیوست.» و بهعنوان یک روزنامهنگار امیدوار بود این تورنمنت میلیونها هوادار جدید برای فوتبال بسازد. اما گاردین میپرسد: «شاید سادهلوح بودهام. این تورنمنت ممکن است برخی از این هواداران را بسازد، اما به چه قیمتی؟»
قیمت این رؤیا بسیار سنگین بوده است؛ بلیتهای نجومی که فوتبال را از ریشههای مردمیاش جدا کرده، فشارهای سنگین فیفا بر شهرها که منابع عمومی را میبلعد و نهادی که در هر پیچ، یک «ساختار آشکارا فاسد» را تقویت کرده است. اما نقطه عطف تحلیل گاردین، ورود به مسأله خشونت و ناامنی است؛ جایی که مینویسد اکنون، خشونت بیمهار فدرال، توجیه برگزاری جام جهانی در این کشور را دشوار کرده است. گاردین به کشته شدن دو فرد بیگناه در مینیاپولیس طی سه هفته اشاره میکند و مینویسد: «ما میدانیم این افراد تهدیدی نبودند، چون همه چیز را در ویدیو دیدهایم.» با این حال، به گفته گاردین، مقامات ارشد دولتی آنها را «تروریست داخلی» نامیدهاند؛ ادعایی که در تضاد آشکار با شواهد موجود است. نتیجهگیری گاردین روشن است: «کسانی که اینچنین حقیقت را نادیده میگیرند، نمیتوانند میزبان قابل اعتمادی برای یک جام جهانی امن باشند.»
در ادامه، این روزنامه با اشاره به مرگ ۳۲نفر در بازداشت ICE در سال ۲۰۲۵ و افزایش تیراندازیهای مأموران مهاجرت، تصویری نگرانکننده از وضعیت امنیتی امریکا ترسیم میکند؛ آن هم در شرایطی که بیشتر شهرهای میزبان جام جهانی، در کانون این تنشها قرار دارند. گاردین این واقعیت را در تضاد مستقیم با سخن جیانی اینفانتینو میداند که گفته بود: «مهمترین پیامی که فوتبال میتواند منتقل کند، صلح و وحدت است.» نویسنده متن در پایان میپرسد چگونه فوتبال میتواند پیام وحدت بدهد، وقتی رویداد اصلیاش در کشوری برگزار میشود که «عامدانه بر طبل تفرقه میکوبد». این روزنامه اگرچه احتمال تحریم گسترده جام جهانی را بعید میداند، اما هشدار میدهد تصور اینکه فوتبال از سیاست و پیامدهای انسانی آن مصون میماند، توهمی خطرناک است؛ توهمی که میتواند جام جهانی ۲۰۲۶ را به نماد یک تناقض بزرگ تبدیل کند.