آینده تیم ملی فوتسال از لیگ برتر و تیمهای پایه میگذرد
مانیل تمام شد، از پشتوانهسازی چه خبر؟
نزدیک به دو ماه از شبی میگذرد که تیم ملی فوتسال با چشمانی اشکبار و دلی پر از حسرت، جام جهانی مانیل را ترک کرد. تورنمنتی تاریخی که میتوانست نقطه عطفی در فوتسال بانوان باشد، اما در نهایت به یک فرصت از دسترفته بزرگ تبدیل شد. شاگردان شهرزاد مظفر که در گروه مرگ رقابتها قرار گرفته بودند، مقابل دو قدرت سنتی فوتسال جهان یعنی برزیل و ایتالیا شکست خوردند و با وجود پیروزی مقابل پاناما، نتوانستند جواز صعود به مرحله حذفی را کسب کنند. نتیجهای که باعث شد نسل طلایی فوتسال بانوان، نخستین دوره جام جهانی را با حسرتی عمیق ترک کند؛ حسرتی که شاید تا ابد به دل این نسل بماند. بعد از پایان این رقابتها، حتی ادامه همکاری شهرزاد مظفر با تیم ملی هم در هالهای از ابهام بود. شکست در مرحله گروهی و ناکامی در تحقق رؤیای صعود، باعث شد بحث تغییر کادرفنی جدی شود، اما در نهایت با موافقت فدراسیون فوتبال و تمایل مظفر، او فعلاً ماندنی شده تا حضورش تنها به جام جهانی محدود نماند و مأموریتی تازه را شروع کند؛ مأموریتی که حالا بیش از هر چیز بر بازسازی و جوانسازی تیم ملی متمرکز شده است. در همین راستا طبق شنیدهها سرمربی تیم ملی فوتسال بانوان تصمیم گرفته مسیر استعدادیابی را در پیش بگیرد و به همین منظور، حدود ۵۰بازیکن را به اردوهای تیم ملی دعوت کرده است. تصمیمی که اگر چه در نگاه اول نشان از عزم کادرفنی برای ایجاد تحول دارد، اما پرسشهای جدی را هم مطرح میکند. تیم ملی ذاتاً جای استعدادیابی نیست؛ موضوعی که خود شهرزاد مظفر هم در گذشته بارها بر آن تأکید کرده و معتقد بوده استعدادها باید از دل لیگ برتر یا تیمهای پایه به تیم ملی معرفی شوند، نهاینکه در اردوهای ملی کشف شوند. این موضوع در حالی مطرح میشود که تیم جوانان فوتسال با هدایت فاطمه شریف، همین چندوقت پیش در بازیهای آسیایی جوانان، عنوان قهرمانی قاره کهن را از آن خود کرد؛ موفقیتی که بهروشنی نشان داد فوتسال بانوان از نظر پشتوانه انسانی، دست خالی نیست و نسل جوان، ظرفیت و پتانسیل لازم برای تزریق به تیم ملی بزرگسالان را دارد. با این حال در اتفاقی عجیب و ناامیدکننده، فاطمه شریف سرمربی تیم پاکستان شد تا هرچند موقت، راهی این کشور شود. موضوعی که خود به این معنای نیمهکاره رها کردن پروژه پشتوانهسازی است. این تصمیم، زنگ خطری جدی برای آینده فوتسال بانوان است؛ چراکه بدون یک برنامه منسجم در ردههای پایه، هرگونه استعدادیابی مقطعی در اردوهای تیم ملی، بیشتر به مُسکن شباهت دارد تا راهحل. آنچه امروز فوتسال بانوان ایران به آن نیاز دارد، نه اردوهای شلوغ و پرجمعیت، بلکه یک ساختار منظم و هدفمند برای لیگ برتر و تیمهای پایه است؛ ساختاری که استعدادها را پرورش دهد و در زمان مناسب آنها را آماده حضور در تیم ملی کند. مسیر بازسازی تیم ملی فوتسال بانوان، از زمین لیگ برتر و تیم جوانان میگذرد، نه از آزمون و خطا در اردوهای ملی. اگر فدراسیون فوتبال و کادرفنی بهدنبال جبران ناکامی مانیل و ساختن آیندهای روشنتر هستند، باید نگاه ویژهتری به لیگ، مربیان سازنده و نسل جوانی داشته باشند که همین چند وقت پیش، توانایی خود را در سطح قاره آسیا به رخ کشیدند. آینده فوتسال بانوان، بیش از هر چیز نیازمند برنامهریزی است، نه تصمیمهای مقطعی.
