اظهارات اخیر تاجرنیا درباره وجود ۱۰ گزینه برای مدیرعاملی استقلال، بیش از هر چیز زنگ خطر را برای وضعیت مدیریتی این باشگاه به صدا درآورد. اینکه برای یکی از مهمترین پستهای مدیریتی فوتبال ایران چنین تعداد بالایی از گزینهها مطرح میشود، نه نشانه دقت و وسواس، بلکه بیانگر آشفتگی و فقدان یک نقشه راه مشخص در تصمیمگیری است. در یک باشگاه حرفهای، انتخاب مدیرعامل حاصل اجماع و بررسی دقیق است، نه لیستی بلندبالا که نشان از سردرگمی دارد.
وقتی ۱۰ نفر بهعنوان گزینه مطرح میشوند، این سؤال جدی پیش میآید که معیار انتخاب چیست و چه کسانی تصمیمساز این فرآیند هستند؟ بدیهی است در چنین فضایی نه اجماعی وجود دارد و نه ثبات.
اگر قرار است در نهایت باز هم مشخص نباشد چه کسی گزینه نهایی خواهد بود، بهتر است این فرآیند با تأمل بیشتری ادامه پیدا کند تا دستکم تعداد گزینهها به دو یا سه نفر کاهش یابد. هیأتمدیره باید روی گزینههای نهایی متمرکز شود و تصمیمی شفاف و قاطع بگیرد، نه اینکه با مطرح کردن ۱۰ نام، پیام بلاتکلیفی و بیبرنامگی را به هواداران منتقل کند.
