نه کریم داریم، نه نکونام و تیموریان
گره شماره شش قلعهنویی
حمیدرضا عرب
خبرنگار
به طور طبیعی، هر زمان صحبت از پست شماره شش در تیم ملی ایران به میان میآید، نگاهها ناخودآگاه به سمت سعید عزتاللهی میچرخد. بازیکنی که طی سالهای اخیر، به عنوان اصلیترین گزینه این پست شناخته شده و در بیشتر اردوها و مسابقات ملی حضور داشته است. با این حال، واقعیت این است که عزتاللهی هرگز نتوانسته در این نقش به سطح انتظاراتی برسد که از یک هافبک دفاعی تراز اول ملی انتظار میرود؛ انتظاراتی که ریشه در خاطرات درخشان نسلهای گذشته دارد.
یک قیاس ساده
پس از نسل طلایی هافبکهای دفاعی تیم ملی، شامل کریم باقری، جواد نکونام، آندرانیک تیموریان و حتی امید ابراهیمی، همواره خلأ محسوسی در پست شماره شش احساس شده است. عزتاللهی در مقایسه با این نامها، فاصلهای قابل توجه دارد. فوتبالدوستانی که بازیهای کریم باقری با شوتهای سهمگین و حضور مؤثر در هر دو فاز دفاع و حمله را به یاد دارند، یا نقش رهبری جواد نکونام در میانه میدان و جنگندگی آندرانیک تیموریان را دیدهاند، به سختی میتوانند عزتاللهی را در همان سطح ارزیابی کنند. حتی امید ابراهیمی که در جام جهانی روسیه نمایشهای درخشانی داشت، تصویری پررنگتر از یک هافبک شماره شش ایدهآل در ذهنها به جا گذاشت.
بازیکنی ایستا با تأثیر محدود
عزتاللهی اغلب در ترکیب تیم ملی به عنوان بازیکنی ایستا شناخته میشود؛ هافبکی که بیشتر به بستن فضاها و حضور فیزیکی تکیه دارد تا تأثیرگذاری پویا در جریان بازی. او نه بازی هیجانانگیزی ارائه میدهد و نه نقش پررنگی در تغییر ریتم مسابقه دارد. البته این به آن معنا نیست که عزتاللهی کیفیت لازم برای بازی در تیم ملی را ندارد، اما فاصله او با تعریفی که از پست شماره شش در ذهن اهالی فوتبال وجود دارد، انکارناپذیر است. قد و قامت مناسب و توان فیزیکی بالا، مهمترین ویژگیهای او محسوب میشوند؛ ویژگیهایی که به تنهایی برای تبدیل شدن به یک هافبک دفاعی شاخص کافی نیستند.
جایگاه نهچندان مستحکم
در تفکرات قلعهنویی
در حال حاضر، عزتاللهی همچنان یکی از گزینههای تیم ملی به شمار میرود و امیر قلعهنویی نیز ناچار است روی او حساب کند. با این حال، جایگاه این بازیکن در ذهن سرمربی تیم ملی چندان سفت و محکم نیست؛ بهویژه آنکه عزتاللهی ماههای پرفروغی را نیز پشتسر نگذاشته است. در این شرایط قلعهنویی حق دارد به دنبال گزینههای دیگر باشد و یا برخی نفرات را ارزیابی و آنالیز کند تا شاید مهرهای بهتر از سعید بیابد چون او میداند در جام جهانی نیاز به یک عنصر کاملاً دونده و جنگنده در این پست دارد.
3 گزینه مطرح میشوند
در این مسیر، بازگشت احتمالی احمد نوراللهی میتواند یکی از گزینههای قابل بررسی باشد؛ بازیکنی که تجربه، دوندگی و توانایی بازیسازی بهتری نسبت به عزتاللهی دارد. گزینه دیگر، روزبه چشمی است که در صورت آمادگی کامل، میتواند در پست شماره شش به کار گرفته شود. همچنین نام امیرمحمد رزاقینیا به عنوان یک گزینه جوان مطرح شده؛ بازیکنی که میتواند برای آینده سرمایهگذاری شود. با این حال، هیچیک از این گزینهها به صورت صددرصدی قادر نیستند دغدغه فنی سرمربی تیم ملی را
برطرف کنند.
سؤالات جدی در مسیر جام جهانی
واقعیت این است که نه عزتاللهی پاسخ قطعی برای پست شماره شش محسوب میشود و نه گزینههای جانشین او در شرایط فعلی، آرامش کامل را برای کادر فنی به همراه میآورند. این پست به یکی از دغدغههای اصلی و جدی امیر قلعهنویی تبدیل شده؛ علامت سؤال بزرگی که تا ماههای منتهی به جام جهانی ادامه خواهد داشت. یا عزتاللهی باید با ارتقای کیفیت فنی و ذهنی خود، بار دیگر نظر مثبت سرمربی تیم ملی را جلب کند یا یکی از گزینههای جایگزین باید آنقدر آماده و مؤثر ظاهر شود که قلعهنویی را مجاب به تغییر کند. حتی احتمال بازگشت نوراللهی با برخی وساطتها نیز دور از ذهن نیست. به هر حال، پست شماره شش همچنان یک معمای حلنشده در تیم ملی ایران باقی مانده است.