حسرتی که 12 ساله شد
مصیبته، حقیقته!
گزارش یک
میعاد نیک  
 
 تکواندو از بدو ورود به بازی‌های المپیک به ضلع سوم سبد مدال‌آوری کاروان‌های ورزش ایران تبدیل شد. رشته‌ای شرقی که پس از 2 دوره حضور آزمایشی در جمع ورزش‌های المپیکی رسماً از سال 2000 به یک رشته مدال‌آور و مهم تبدیل شد، طی 5 دوره اخیر به یکی از ارکان اصلی کسب افتخار برای ورزشکاران المپیکی کشورمان تبدیل شد. چشم امید کاروان ورزش ایران در ادوار بازی‌های المپیک پس از افتخارآفرینی تقریباً همیشگی رشته‌های کشتی و وزنه‌برداری، به مدال‌آوری تکواندوکاران کشورمان هم عادت کرده بود اما آوردگاه المپیک 2020 توکیو به محلی برای شکستن این باور مستحکم و خرق عادت بدل گشت. تکواندوی ایران پس از کسب 6 مدال رنگارنگ طی المپیک 2000 سیدنی تا 2016 ریو، دست خالی به ایران باز می‌گردد تا فاجعه‌ای دیگر برای ورزش ایران رخ داده باشد.
اولین موضوعی که باید به آن پرداخت تا ابعاد هولناک این مصیبت تلخ را واکاوی کرد، سوءمدیریت 21 ساله‌ای‌ست که فدراسیون تکواندو را در محاق قرار داده. در واقع تکواندوی ایران هبوط و سقوط خود را در المپیک 2020 توکیو تجربه نکرده، این انحطاط از سال 2016 و از بازی‌های المپیک ریو نمایان شد که اگر مدال برنز تاریخی کیمیا علیزاده در آن آوردگاه کسب نمی‌شد، مشخص نبود مدیران دائم‌المسئول فدراسیون تکواندو باید پشت چه پرده‌ای پنهان می‌شدند. تکواندوی ایران در حالی که یک المپین مصدوم را در کاروان کوچک و 3 نفره خود به دهکده ساحلی المپیک توکیو اعزام کرده بود، لااقل انتظار یک برنز را از میرهاشم حسینی می‌کشید. ناهید کیانی که به‌دلیل قرعه پرحاشیه و تنش‌زای خود در دور نخست رقابت‌های المپیک 2020 با استرس زایدالوصف و ناآرامی ذهنی مواجه بود و آرمین هادی‌پور هم با زانوی مصدوم و رباط صلیبی پاره به شیاپ‌چانگ المپیک رسید اما در این بین از میرهاشم حسینی انتظار می‌رفت تا بتواند لااقل یک مدال دیگر به کاروان ستارگان ایران زمین بیفزاید که این اتفاق هم رخ نداد تا هم حسرت طلا برای تکواندوی ایران پس از درخشش اعجوبه‌ای به‌نام هادی ساعی به بیش از 12 سال برسد و هم برای نخستین بار، سفره تکواندو از مدال المپیکی خالی بماند.
بهانه‌تراشی با دستاویزی مانند شیوع بیماری کرونا و قرعه‌های عجیب کمیته بین‌المللی المپیک مانند همان حنای معروفی‌ست که دیگر رنگی ندارد. پاندمی ویروس کووید-19 برای ورزشکاران تمام کشورها وجود داشته و نمی‌توان به قرعه‌کشی‌های عموماً عادلانه و دقیق IOC هم خرده گرفت. این بهانه‌جویی‌ها یعنی رئیس فدراسیون تکواندو در ضعیف‌ترین حالت تاریخ 21 ساله حضورش در عمارت محله قیطریه قرار گرفته که برای فرار از پذیرش سوءمدیریت و ناتوانی خود، مشغول تمسک به آنهاست. دود این بی‌کفایتی‌های مسبوق به سابقه و این سلسله استعدادسوزی‌های فدراسیون تکواندو به چشم ورزش ایران و جوانانی رفت که از بهترین‌ها محروم مانده‌اند و درخشش دوستان و اساتید خود را زیر پرچم کشورهای دیگری با حسرت نظاره می‌کنند. در خانه اگر کس است، یک حرف بس است و اگر تصمیم به موفقیت وجود داشته باشد، باید از رأس این فدراسیون صورت گیرد.